Η μηχανή του χρόνου είναι στα βινύλια!

DSC01399

Σε μια γωνιά του σπιτιού μου έχω την δική μου μηχανή του χρόνου όπου έχω στοιβαγμένα στα ράφια τα βινύλια μου τα οποία δεν αφήνω να τα πιάσει κανείς. Κακά τα ψέματα: μόνο η μουσική είναι σε θέση να σε ταξιδέψει πίσω ζωντανεύοντας ξανά αναμνήσεις από το παρελθόν και όλοι μας έχουμε ένα αγαπημένο τραγούδι που θα μας θυμίσει ένα σημαντικό γεγονός της ζωής μας. Αυτό είναι που το κάνει για τον καθένα ξεχωριστό.

Αν ο καθένας μας έβλεπε την ζωή του σε ταινία θα είχε και το δικό της soundtrack! Σίγουρα όλοι μας έχουμε ένα τραγούδι κατά νου που έχει σημαδέψει την πενταήμερη εκδρομή, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο φιλί, την πρώτη φορά και την πρώτη σούρα!!! Ειδικά όσοι έχουν βιώσει την δεκαετία του 80 στην εφηβεία τους δεν ξεχνούν τα πάρτυ σε σπίτια όπου δεν έλειπε το Careless Whispers του George Michael. Το ότι είναι ακόμα επίκαιρο το τραγούδι αυτό οφείλετε στην γενιά των 40+ something και στους εφηβικούς μας έρωτες.

Αυτή η δύναμη της μουσικής είναι ένα ανεξήγητο πράγμα! Από την μια στιγμή στην άλλη σε κάνει να γελάς, να κλαίς, να χαίρεσαι και να μελαγχολείς. Είναι σε θέση να αιχμαλωτίζει και ταυτόχρονα να απελευθερώνει όλα τα συναισθήματά μας. Είναι η δύναμη που βγάζει έκφραση στην ψυχή μας και αυτό είναι ίσως αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη διότι αν η μουσική μας βοηθάει να εκφραζόμαστε εσωτερικά τότε αρχίζουμε και γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και είναι ένα μεγάλο βήμα προς την αυτογνωσία. Είναι ωραίο να νιώθεις και να αισθάνεσαι και να αφήνεις την μουσική να σε ταξιδεύει και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν θα μπορούσα να φανταστώ την ζωή χωρίς μουσική!

DSC01400

Η δική μας η γενιά τότε στα 80s είχε ανάγκη από δυνατή μουσική και ο χορός στις Disco ήταν η εκτόνωσή μας. Η μουσική ήταν το ναρκωτικό μας που μας γέμιζε την ψυχή. Δεν έχει σημασία τι άκουγες αλλά το τι αισθήματα σε προκαλεί. Τότε μάλιστα, σε αντίθεση με σήμερα, αυτό που άκουγες το «φορούσες» κιόλας. Έτσι οι New Wavers, οι Poppers και οι Ροκάδες είχαν ένα δικό τους dress-code που ήταν βασισμένο πάνω στα μουσικά τους ακούσματα. Αυτό σήμερα δεν υπάρχει πλέον.

Όσο όμως και να έχει αλλάξει η μουσική σήμερα από γενιά σε γενιά, το αίσθημα και η έκφραση που προκαλεί στον καθένα η μουσική έχει μείνει και δεν θα αλλάξει ποτέ. Σε 20 χρόνια από σήμερα οι σημερινοί έφηβοι θα νοσταλγούν το σήμερα με την μουσική που μεγάλωσαν και είχαν τα βιώματά τους. Κι όπως εμείς τότε στα 80s ακούγαμε με δέος τα 50s & 60s έχοντας πάντα το παράπονο που δεν τα ζήσαμε, έτσι και πολλοί νέοι του σήμερα θα ήθελαν να είχαν ζήσει τα 80s! Εμείς πάντως που τα ζήσαμε έχουμε την πολυτέλεια να τα ζήσουμε ξανά και ξανά σε καθημερινή βάση κάθε φορά που βάζουμε έναν δίσκο από τότε πάνω στο πικ-απ.  Αυτή είναι η μηχανή του χρόνου!!!

Δεν συμφωνείτε???? 😉

PS: Ενώ έγραφα το παραπάνω κείμενο άκουγα το Hold Me Now από τους Thompson Twins το οποίο και σας το αφιερώνω με την ευχή να σας ταξιδέψει και εσάς σε μια ευχάριστη ανάμνηση όπως ταξιδεύει τώρα κι εμένα…

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: