Γράμμα σε μια φίλη που έφυγε μετανάστρια

sb10069230w-001-e13431485761551

Η Κωνσταντίνα είναι η «μικρή μου φίλη» που την γνωρίζω από τότε που ήτανε μωρό. Ένα ζωηρό και γελαστό παιδί γεμάτο όνειρα σαν εκείνα που κάνουν όλα τα κορίτσια στην εφηβεία τους ήταν από τα παιδιά που θεωρούσαν κάποια πράγματα στο μέλλον δεδομένα. Δεν ξέρω πως το βλέπουν σήμερα οι νέοι αλλά την πρώτη φορά που ένιωσα να «απόλλυται» η εφηβεία μου ήταν όταν είχα τελειώσει το Λύκειο και έπρεπε να αποφασίσω τι ήθελα να κάνω.

Για μένα, που ήμουν ένα «καλομαθημένο» παιδί μεταναστών, η επιλογή ήταν εύκολη: ήθελα να κάνω φοιτητική ζωή στην Ελλάδα και αυτό το σχέδιο βόλευε τους πάντες. Από την μια πλευρά τους γονείς μου που ήθελαν να δουν το παιδί τους στο Πανεπιστήμιο και από την άλλη εμένα που θα έδινα παράταση στην εφηβική μου ηλικία με το προνόμιο να ζω μόνος, ελεύθερος και ανεξάρτητος. Θα πρέπει εδώ να υπογραμμίσουμε πως όταν ένας φοιτητής μιλάει για ανεξαρτησία δεν αναφέρετε στα οικονομικά αλλά στο γεγονός ότι θα μένει μόνος του χωρίς να δίνει πουθενά και σε κανέναν λογαριασμό. Αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας ήταν η πρώτη μεγάλη επανάσταση.

Και μπορεί να μην ήταν για όλους τόσο απλά τα πράγματα όσο ήταν για μένα αλλά θεωρούσα δεδομένο ότι θα περνούσα στο Πανεπιστήμιο αρκεί να το ήθελα. Έτσι και έγινε και από τότε έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα και από την Φραγκφούρτη (με «γκ» όπως το γράφουμε εμείς οι παλιοί) όπου είχα γεννηθεί, βρέθηκα μόνιμα στην Ελλάδα. Σήμερα και με την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας, δεν είμαι ακόμα σε θέση να σας απαντήσω αν μετάνιωσα γι’ αυτό.

Με την μικρή μου φίλη την Κωνσταντίνα συνέβη το ακριβώς αντίθετο: Μόλις τελείωσε το Λύκειο και χωρίς να έχει πολλές επιλογές «αναγκάζεται» να αφήσει πίσω της την Ελλάδα της κρίσης διότι εδώ δεν υπάρχουν πλέον οι προοπτικές και έτσι την «έκανε» σήμερα  για Φραγκφούρτη. Η διαφορά είναι ότι η σημερινή γενιά των μεταναστών φεύγει με βαριά καρδιά και πλέον η μετανάστευση είναι μονόδρομος και για τους έφηβους δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την ανασφάλεια διότι από την  μια γνωρίζουν πως αν μείνουν εδώ δεν έχουν μεγάλες προοπτικές και από την άλλη όταν πάρουν την απόφαση να φύγουν τους φοβίζει το άγνωστο. Δεν ξέρουν τι τους περιμένει και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι όταν κάποιος αναγκάζεται να φύγει επειδή θέλει να βρει την τύχη του, στο πίσω μέρος του μυαλού του ξέρει ότι πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για την επιτυχία. Διαφορετικά κακώς έβαλε τον εαυτό του σε όλη αυτή την διαδικασία. Για την Κωνσταντίνα είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρει.

Μια μέρα πριν πετάξει για την φραγκφούρτη μου ζήτησε να βρεθούμε, προφανώς για να τις δώσω μερικές συμβουλές επειδή έχω φάει εκεί την μισή ζωή μου με το κουτάλι. Δεν ήθελα να της πω πολλά, όμως το μόνο που έπρεπε να της πω ήταν πως εάν θέλει να προσαρμοστεί γρήγορα θα πρέπει να ξεχάσει αυτά που ήξερε εδώ. Έχω παρατηρήσει ότι όσοι νοσταλγούν το παρελθόν τους στην Ελλάδα δεν μπορούν να έχουν μέλλον ή παρόν στο εξωτερικό και το αργότερο σε ένα χρόνο έχουν πάρει το δρόμο της επιστροφής χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Εδώ κολλάει και η αρχαία ρύση του Άγιου Αμβρόσιου που είχε πει: «Όταν είσαι στην Ρώμη, κάνε ότι κάνουν οι Ρωμαίοι».  Πολύ σοφά λόγια που σίγουρα δεν έχουν μείνει στην ιστορία τυχαία διότι είχαν αποτέλεσμα σε όσους τα εφάρμοσαν.

frankfurt_sightseeing

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν μπορώ να μπω στην ψυχολογία ενώ έφηβου που μεταναστεύει διότι εγώ είχα γεννηθεί σε μια ξένη χώρα και μεγαλώνοντας εκεί τα ήθη και τα έθιμά της ήταν η καθημερινότητά μου, από την TV, στον τρόπο διασκέδασης, μέχρι και στο super market που θα πήγαινα για ψώνια. Και από την άλλη υπήρχε η πατρίδα την οποία έβλεπα τα καλοκαίρια όταν πηγαίναμε οικογενειακώς με άδεια και παρόλο που ζούσαμε σε μια ξένη χώρα μεγαλώσαμε παράλληλα με την εθνική μας ταυτότητα νοσταλγώντας την πατρίδα όπου ζούσαμε την δικιά μας Ιθάκη. Οι περισσότεροι Έλληνες που είναι στο εξωτερικό επιθυμούν κάποια μέρα να γυρίσουν για πάντα, ακόμα και τώρα που η χώρα μας δοκιμάζεται με την κρίση. Ειδικά η πρώτη γενιά μεταναστών στην οποία ανήκαν και οι γονείς μου, οι οποίοι όταν είχαν μεταναστεύσει το 1964 στην Γερμανία είχαν σκοπό να μείνουν μόνο για 5 έτη και τελικά έμειναν εκεί 40 ολόκληρα χρόνια!

Πλέον η νέα γενιά μεταναστών έχει το πλεονέκτημα ότι οι αποστάσεις είναι μικρές και πριν εγκατασταθεί κάπου έχει πάρει τις απαραίτητες πληροφορίες από το διαδίκτυο. Κανείς δεν θέλει να φύγει από την Ελλάδα και όχι από συνήθεια αλλά επειδή πραγματικά ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Όμως και κανείς δεν θέλει να κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια χωρίς δουλειά πόσο μάλλον όταν είσαι νέος και έχεις όνειρα για την ζωή και το μέλλον. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι πολλά που θα ήθελα να πω στην Κωνσταντίνα και σε όλα τα νέα παιδιά που μεταναστεύουν στο εξωτερικό διότι το δύσκολο δεν είναι το πώς θα μείνεις εκεί για να επιβιώσεις. Το δύσκολο είναι να πάρεις την απόφαση να φύγεις. Και αυτό ακριβώς είναι που με κάνει να πιστεύω ότι η Κωνσταντίνα, που αυτή την στιγμή βρίσκεται ήδη στην Φρανκφούρτη, θα πετύχει τους στόχους και τα όνειρά της.

Η αλήθεια είναι πως ήθελα να γράψω στην Κωνσταντίνα ένα γράμμα για να της δώσω εκείνες τις συμβουλές που δεν πρόλαβα να της πω από κοντά. Όμως ότι και αν της έλεγα για την φραγκφούρτη θα ήταν κομμάτια και ιστορίες από την δικιά μου ζωή και τις δικές μου εμπειρίες οι οποίες στο φινάλε δεν θα της δίνανε και τίποτα το ιδιαίτερο. Και τελικά αντί να της γράψω ένα γράμμα θυμήθηκα ένα video που είχαν επιμεληθεί μαθητές του Ελληνικού Λυκείου Φραγκφούρτης οι οποίοι κατέγραψαν την δική τους οπτική γωνία ως Έλληνες μετανάστες στην Φρανκφούρτη αναζητώντας την δική τους Ιθάκη…

 

P.S. – Κωνσταντίνα, καλωσόρισες στην Φραγκφούρτη… 😉

P.S.2- Na πας στo Da Cimino στην Adalbertstr. 29 στο Bocknheim που έχει την καλύτερη pizza σε όλη την Φραγκφούρτη!!!

Leave a Reply