“Η δικιά μου Θεσσαλονίκη” – Η πόλη με την ματιά τους Γιώργου Δημητριάδη

Giorgos Dimitriadis 1

Στην Θεσσαλονίκη είχε βρεθεί αυτές τις μέρες ο Γιώργος Δημητριάδης μαζί με τους ΜΙΚΡΟΥΣ ΗΡΩΕΣ για ένα LIVE που έγινε το περασμένο Σάββατο στην Ζωντανή Μαύρη Τρύπα στα Λαδάδικα παρουσιάζοντας ένα τρίωρο πρόγραμμα με γνωστές του επιτυχίες από τα 20 χρόνια της δισκογραφίας του αλλά και γνωστές old-time classic garage-rock επιτυχίες που τον έχουν σημαδέψει στην καλλιτεχνική του πορεία.

Ως γνωστών ο δημοφιλής καλλιτέχνης ζούσε στο παρελθόν στην Θεσσαλονίκη και έχει έντονες αναμνήσεις από την πόλη τις οποίες και μοιράστηκε με τους φίλους του στο Facebook γράφοντας το παρακάτω κείμενο:

“Το λιμάνι, τα λαδάδικα, η βόλτα στην παραλία μέσα στην ομίχλη, εγώ μικρός απάνω στο ποδήλατο πάλι στην παραλία να κυνηγάω γλάρους, η αλάνα πίσω από το σπίτι μου που παίζαμε μπάλλα,το εβραίικο παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι που παίζαμε κρυφτό και στριμωχνόμασταν σε γωνιές με τα κορίτσια, η Τούμπα, το Καυταντζόγλειο με την Ηρακλάρα, το άλσος της Νέας Ελβετίας που μας πήγαιναν οδοιπορικά εκδρομή στο γυμνάσιο και όποτε περνούσαμε έξω από το 7ο θηλέων γινότανε χαμός, η Καμμένη Γωνιά το εστιατόριο που τρώω τα αγαπημένα μου σουτζουκάκια, ο κύριος Χριστιανόπουλος, η σπουδαία ποιήτρια Ζωή Καρέλλη που όταν ήμουνα μικρός την έβλεπα να περπατά στην Β.Όλγας αλλά δεν ήξερα ποια ήταν κι όταν το έμαθα μετά ένιωσα τόσο αμαθής, ο Νιόνιος,ο πατέρας μου που με έπαιρνε να ανάψουμε κερί στον Άγιο Μηνά στην Ίωνος Δραγούμη.

Το καταπληκτικό παιχνιδάδικο του Δάνια στον ίδιο δρόμο που στεκόμουνα σχεδόν με σάλια στο στόμα εκστατικός μπροστά στα ακριβά μα τόσο όμορφα παιχνίδια του -καλύτερα που δεν τα απέκτησα τελικά γιατί τώρα ακόμα τα θυμάμαι τόσο ζωντανά μπροστά μου- το πρώτο ερωτικό ραντεβουδάκι στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μου, στα κόκκινα παγκάκια, η Έκθεση με τα πυροτεχνήματά της, ο κινηματογράφος Διονύσια, η οδός Ερμού με τα παπουτσάδικα, τα ‘σπίτια’ πίσω από το λιμάνι και οι βόλτες που κάναμε οι τσακαλοπαρέες της εποχής, το Ντορέ με τον μόνιμο θαμώνα του Τάκη Κανελλόπουλο,ο Τάφος, το σφαιριστήριο στα χρόνια που είχα γίνει μόρτης και δεν διάβαζα τα μαθήματά μου, ο Φαλάκρας το άλλο σφαιριστήριο που με έπιασε ένας μπάτσος λίγο πριν γίνω 18 αλλά μετά απαλλάχτηκα των κατηγοριών, τα σινεμά Όσκαρ και Άρια με ταινίες που προσείλκυαν σαν τις μύγες τους σπυριασμένους έφηβους της χούντας, τις προσφυγικές παράγκες εκεί στον δρόμο που κατέβαινε από το γήπεδο της ΠΑΟΚΑΡΑΣ που μέσα στη φτώχια τους έστεκαν τόσο περήφανα μέσα στις μυρωδιές των λουλουδιών τους, η λάσπη μέσα στους ατέλειωτους χειμώνες της που λάτρεψα και άλλα πολλά…”

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: