Χιονιάς! 30 χρόνια πριν όταν ο Δήμος Θεσσαλονίκης είχε φιλότιμο!

Εκείνοι τα κατάφεραν…Όταν το φιλότιμο…νικά την αναλγησία! Ενώ 30 χρόνια μετά…

Είναι αλήθεια ότι η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε να δει τέτοιο χιονιά εδώ και 30 χρόνια!

Ήταν αρχές Γενάρη του 1987. Τότε που η κακοκαιρία προηγούνταν της πρόγνωσης του καιρού. Τότε που οι δημοτικές αρχές και οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης ορκίζονταν την πρωτοχρονιά μετά τις δημοτικές εκλογές που γινόταν τον Οκτώβριο κι ο δήμαρχος πήγαινε στο γραφείο του πρώτη φορά στις 2 του Γενάρη.

Αξίζει να θυμηθούμε πώς αντέδρασε ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης Σωτήρης Κούβελας την πρώτη μέρα της θητείας του στον δήμο,και ενώ ενώ διέθετε πολύ λιγότερα μέσα – οικονομικά και τεχνολογίας- κράτησε τους δρόμους ανοιχτούς.

Δήμος Θεσσαλονίκης, 2 Ιανουαρίου 1987

ΧΑΜΗΛΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΙΚΟ

(πρώτη μέρα μου στο Δήμο Θεσσαλονίκης, 2 Ιανουαρίου 1987)

Είχα καλέσει τους διευθυντές σε πρώτη σύσκεψη ώρα 9.30 π.μ., για να τους γνωρίσω και ν’ ακούσω αν υπάρχουν επείγοντα θέματα που απαιτούσαν άμεση δική μου παρέμβαση.

Όπως εξελίσσονταν όμως τα πράγματα, σύμφωνα με το δελτίο καιρού που ζητήσαμε από την ΕΜΥ, ένα ήταν το θέμα και εξαιρετικά επείγον· η κακοκαιρία, που επιδεινωνόταν ραγδαία και η αντιμετώπιση των συνεπειών της.

Μπήκαμε στο επείγον αμέσως. Είχα απέναντί μου το παράθυρο· το χιόνι έπεφτε σε πυκνές τούφες, όλα ήταν κάτασπρα, από ώρα. Πεζοί και αυτοκίνητα κινούνταν αργά, φαίνονταν να δυσκολεύονται. Ο διευθυντής οδοποιίας μας ενημέρωσε ότι δύο αυτοκίνητα του Δήμου ρίχνουν αλάτι στους δρόμους, αλλά το προσωπικό δυσκολεύεται από το κρύο. Τι να σου κάνουν δύο αυτοκίνητα, ψύλλος στ’ άχυρα, σκέφτηκα.

Ζητήσαμε νεότερες προβλέψεις για τον καιρό και μας είπαν· μεγάλη χιονόπτωση και μεγάλη παγωνιά.

«Κύριοι πρέπει να κρατήσουμε τους δρόμους ανοιχτούς». Και γι’ αυτό πρότεινα:

− Όλα τα φορτηγά οδοποιίας, κήπων και καθαριότητας, με το κατάλληλο προσωπικό σε 4ωρες βάρδιες, να ετοιμασθούν για να φέρουν και να σκορπίζουν αλάτι στους δρόμους, μέρα-νύχτα.

− Να καλέσουμε εργολάβους με γκρέϊντερ και φορτωτές να καθαρίζουν τους δρόμους, παράλληλα με όποια δικά μας μηχανήματα.

− Να φύγουν αμέσως όλα τα φορτηγά μας για τις αλυκές στο Αγγελοχώρι, να φορτώσουν αλάτι, πριν κλείσουν οι δρόμοι. Να στείλουμε και φορτηγά από συνεργαζόμενους εργολάβους.

− Να ζητήσουμε από την Πυροσβεστική να θέσει σε ετοιμότητα τον στόλο της ώστε να παίρνει θαλασσινό νερό και να ρίχνει στους δρόμους για να λειώνουν τα χιόνια.

Συζητήσαμε και συμφωνήσαμε τις λεπτομέρειες. Συστήσαμε μια επιτροπή από τον προοριζόμενο για την αντιδημαρχία οδοποιίας Δημ. Γυφτόπουλο, τον διευθυντή οδοποιίας Δημ. Γιανιτσόπουλο και τους διευθυντές καθαριότητας και κήπων, να συντονίζουν την εκτέλεση των αποφασισθέντων.

Ο εθελοντισμός κέρδισε την μάχη της κακοκαιρίας.

Το πρόγραμμα δεν πρόλαβε να προχωρήσει καλά καλά, όταν εμφανίστηκε στο γραφείο μου ο Όθων Μοσχίδης, ο ολυμπιονίκης της πάλης, που ήταν σύμβουλός μου στο 4ο διαμέρισμα, εργολάβος έργων οδοποιίας: «Τα μηχανήματά μου στις υπηρεσίες σου. Θα βρω κι’ άλλους συναδέλφους να βοηθήσουν εθελοντικά». Τον ευχαρίστησα θερμά κι έφυγε τρέχοντας.

Μετά από λίγο τον είδα, από το παράθυρο του γραφείου μου, πάνω σ’ ένα φορτωτή να καθαρίζει τη διασταύρωση Εγνατία και Βενιζέλου.

Το απόγευμα έρχεται ο Γιάννης Ραπτόπουλος ιδιοκτήτης της EXPRESS SERVICE, της εταιρίας που μαζί με την Goody’s αποτελούσε το δίδυμο επιτυχίας για την Θεσσαλονίκη, πρότυπα σε οργάνωση και ποιότητα υπηρεσιών. Δυστυχώς η Goody’s πουλήθηκε και η EXPRESS SERVICE περνάει μεγάλες φουρτούνες.

Την κρίσιμη εκείνη ώρα, που η κυκλοφορία άρχισε να γίνεται προβληματική και η νυχτερινή παγωνιά απειλούσε να νεκρώσει την πόλη, ο Ραπτόπουλος μου είπε:

«Όσο φιλότιμες προσπάθειες και να κάνουν τα αυτοκίνητα του Δήμου δεν έχουν την καταλληλότητα να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Διαθέτω όλες τις νταλίκες μου (περίπου 10), τις φορτώνω με αλάτι, που θα σκορπίζει δικό μου προσωπικό».

Είχαμε τώρα δύο δυνατούς παίχτες. Σ’ αυτούς προστέθηκε σύντομα κι ακόμη ένας, η Πυροσβεστική. Διέθεσε τουλάχιστον 10 οχήματά της να γεμίζουν θαλασσινό νερό και να καταβρέχουν το χιόνι ώστε να μην παγώνει εύκολα. Για τρία μερόνυχτα δούλεψαν όλοι στο φουλ και μετά στο ρελαντί. Οι δρόμοι έμειναν ανοιχτοί. Η κακοκαιρία είχε νικηθεί από την συντονισμένη δράση υπηρεσιών και εθελοντών.

Ραντεβού με παρόμοια κακοκαιρία είχαμε και τον επόμενο χρόνο πάλι αρχή Ιανουαρίου. Αυτή την φορά όμως ξέραμε και δεν…ψαρώσαμε!

(Από το βιβλίο του Σ. Κούβελα «Βιώματα – Πενία τέχνας κατεργάζεται» , Εκδόσεις ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ 2013)

 

πηγή: vimapress.gr

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: