Ήταν ο γιος του Νίκου στην υποδοχή Κουφοντίνα?

Το παρακάτω άρθρο είναι ένα από τα πολλά που έχω διαβάσει τις τελευταίες ώρες για την 48ωρη άδεια του Κουφοντίνα. Το αναδημοσιεύω επειδή ως άποψη είναι to the point και πιστεύω ότι εκφράζει την πλειοψηφία της κοινής γνώμης.

Tης Μαρίας Σαμολαδά, Δημοσιογράφου

Αίσχος… Αίσχος, όχι για την πιθανή ή μη παρουσία του υιού Βούτση κατά την έξοδο του εκτελεστή της 17 Νοέμβρη, από τις φυλακές, για τη 48ωρη άδεια που του δόθηκε. Το αίσχος ταιριάζει σε πολλά πρωταγωνιστικά και κυρίως περιφερειακά σκηνικά αυτού…του γεγονότος.

Δικαιούται ένας εκτελεστής ακόμη και ενός ανθρώπου, όχι 11 όπως ο συγκεκριμένος τρομοκράτης, να δει ξανά τον κόσμο; Αν τυχαία, από τον εξοστρακισμό μιας σφαίρας ή τις «παράπλευρες απώλειες» ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού, το θύμα δεν ήταν μόνο ο «στόχος» αλλά εσύ ή το παιδί σου ή η μάνα σου ή ο αδελφός σου, θα του δικαιολογούσες μια 48ωρη άδεια στην ελευθερία; Ο άνθρωπος που «σκότωσε» την ελευθερία σκοτώνοντας έναν άνθρωπο, δικαιούται έστω και μιας ώρας ελευθερία;

Το πιο οξύμωρο είναι ότι στην ελευθερία του λόγου και των πολιτικών πεποιθήσεων, έχουν δικαίωμα αυτοί που την καταπατούν, αυτοί που επιθυμούν…την αναρχία και όχι την ελευθερία. Ο τρομοκράτης πρεσβεύει την «ιδεολογία» του με σφαίρες και όλοι οι υπόλοιποι με το μυαλό, τη σκέψη και το λόγο τους. Σημειωτέο, οι προκηρύξεις δεν είναι άποψη, είναι δειλία. Η τόλμη φαίνεται στον αγώνα της επιβίωσης και όχι του ύπουλου χτυπήματος.

Πραγματική τρομοκρατία είναι να μπορείς να αντιπαρέλθεις με επιχειρήματα και να εξαντλήσεις αυτόν που θεωρείς αντίπαλό σου με το λόγο.

Οι φωνές που ακούγονται σήμερα κατά την έξοδο Κουφοντίνα από τις φυλακές δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις φωνές του «Εγέρθητι, εγερθήτω ή εγέρθουτου…».

«Ακίνητοι, ακίνητοι…το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά…Απόσταση…απόσταση. Δεν θέλει δήλωση. Τέρμα. Τέλος. Τέλος. Φτάνει. Φτάνει.» φώναζαν νεαροί που είχαν μαζευτεί και υποδέχτηκαν τον Κουφοντίνα, δίνοντας εντολή στους δημοσιογράφους που παρίσταντο να μην τον πλησιάζουν, ως άλλοι «σωματοφύλακες».

Γιατί; Γιατί να μην πλησιάζουν τον τρομοκράτη; Για ποιον φώναζαν τα συνθήματα; Για το «είδωλό» τους; Για το «πρότυπό» τους; Για τον ομοϊδεάτη τους; Μα σε λίγα λεπτά θα μπορούσανε να του το πούνε ακόμη και ψιθυριστά μέσα στην κοντινότερη «γιάφκα». Φωνάξανε όμως για να ακουστούν…στα «κανάλια».

Μόνοι τους έγιναν μέρος του συστήματος που νομίζουν ότι πολεμάνε. Και να σας πω και το χειρότερο; Μόνοι τους ταυτιστήκανε με την άλλη ακραία προς τα δεξιά τρομοκρατική οργάνωση που προστάτευε τον «αρχηγό» της.

Τώρα, το αν ήταν ή δεν ήταν ο υιός Βούτσης στην ομάδα υποδοχής, έχει μικρή σημασία, αν είναι αυτόνομος. Αν δηλαδή ζει με τα δικά του χρήματα και όχι με αυτά που του παρέχει ο πατέρας του, που καλώς ή κακώς, κερδίζει από το… «σύστημα». Αν όμως ζει και «επαναστατεί» έχοντας την «ομπρέλα» του μπαμπά…τότε καλύτερα να το αφήσει το σπορ.

Επανάσταση θα κάνουμε εμείς που εργαζόμαστε 20 ώρες τη μέρα…χωρίς τις πλάτες του μπαμπά.

Πηγή: http://myportal.gr/itan-o-gios-tou-nikou-stin-ipodochi-koufontina/

Leave a Reply

%d bloggers like this: