Ο Λεβέντης κι οι… λεβέντες

lev

Ήταν ο Πέτρος Κωστόπουλος αυτός που αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος, για τη δημιουργία του Homo Apoliticus, του Έλληνα πολίτη, που ένιωθε υποχρέωση να αποστρέφεται την πολιτική. Μέσα από τα πετυχημένα (τότε) περιοδικά που εξέδιδε, πέρασε το life style ως τρόπο ύπαρξης. Ο εξωραϊσμός όσων ασχολούνταν με την πολιτική ήταν καθήκον για όλους τους νέους της εποχής.

Γενιές μεγάλωσαν με την πεποίθηση πως η πολιτική είναι για… άλλους. Λες και δεν είναι πολιτική επιλογή ακόμα και το αν θα επιλέξεις να φας σουβλάκι ή μπέργκερ. Βεβαίως, δεν μπορούσε από μόνος του ο Κωστόπουλος να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Δέχθηκε το “σκριν” από κομματικούςμηχανισμούς, που ήθελαν να αλλάξει το κριτήριο και να μην πηγαίνουμε στις εκλογές με όρους πολιτικής, αλλά με όλα τα άλλα.

Σκεφτείτε πως, ακόμα και σήμερα, που η “αυτοκρατορία Κωστόπουλου” κατέρρευσε, η συζήτηση αφορά στο λαχούρι πουκάμισο του Βαρουφάκη, στο αν φορά γραβάτα ο Τσίπρας, στο αν και πώς ντύνονται οι γυναίκες της πολιτικής.

Ακόμα, όμως, και τα κόμματα που είναι αντίθετα με αυτήν την απολιτική αντιμετώπιση των πραγμάτων, συνέβαλλαν με τον ξύλινο λόγο, τις αγκυλώσεις και τις εμμονές τους, στη στροφή του κόσμου. Μόνο που ο Πέτρος… γέρασε και τώρα χρειάζεται κάτι… νέο (δεν το λες) για να έχει ο Homo Apoliticus κάτι να τον εκφράζει.

Είναι η ώρα να… παίξουμε το χαρτί Λεβέντη. Νέο δεν τον λες, καθώς εδώ και δεκαετίες παλεύει ο δόλιος μόνος του, να καταθέσει άποψη. Από τις αλήστου μνήμης εκπομπές, τις πίτσες, τα τηλέφωνα που έκλειναν, μέχρι να φτάσουμε σήμερα να εμφανίζεται σε όλα τα… σοβαρά κανάλια ο Βασίλης Λεβέντης, χύθηκε πολύ νερό στον μύλο.

Για δεκαετίες ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων ήταν πολιτικός γελωτοποιός. Ανάμεσα σε αυτά που έλεγε, πρόδηλο είναι πως υπήρχαν και αλήθειες (αλίμονο). Κανείς δεν ενδιαφέρονταν, όμως τώρα έχει αξία η ενίσχυσή του από τα κανάλια. Τώρα που η πρώτη εξουσία αμφισβητεί την τέταρτη εξουσία, ήρθε η ώρα για τον πόλεμο χαρακωμάτων.

Μην γελιέστε. Τα ΜΜΕ χρησιμοποιούν τον Λεβέντη, θέλοντας να δείξουν σε όσους αμφισβητούν το δικαίωμά τους να λειτουργούν χωρίς άδειες, την ικανότητά τους να ανεβάζουν και να κατεβάζουν κυβερνήσεις, ότι κάνουν λάθος. Η είσοδος του Λεβέντη στη Βουλή είναι το στοίχημά τους, για να δείξουν στους πολιτικούς ότι η δική τους εξουσία υπερισχύει της κοινοβουλευτικής.

Δημοσκοπήσεις, συνεντεύξεις, αναλύσεις, ρετουσάρισμα, αναδρομή σε… ιστορικές αλήθειες που είχε πει σε κάποια δευτερόλεπτα των χιλιάδων ωρών εκπομπών που έχει στο ενεργητικό του. Μόνο στο debateδεν τον εμφάνισαν! Κι εδώ υπάρχουν δύο ζητήματα:

  • Οι όροι “παλιό” και “νέο” δεν έχουν να κάνουν με ηλικιακά δεδομένα, αλλά με τί εμφανίζεται ως… καινούριο.
  • Οι εξουσίες χρησιμοποιούν η μία την άλλη. Η πολιτική τη “δημοσιογραφία”, η εξουσία του Τύπου τους “πολιτικούς”.

Οι δυο μαζί παίζουν με το μυαλό μας/σας. Στο χέρι μας να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε όσα μας δίνουν ως… μασημένη τροφή. Όχι για σκέψη, αλλά για να μας διατηρήσουν σε κωματώδη κατάσταση. Ζητούμενο είναι η απουσία σκέψης μας.

Αντί επιλόγου: Το “παλιό” και το “νέο” είναι έννοιες που αφορούν στον χρόνο, του οποίου η σχετικότηταείναι δεδομένη. Δείτε στο βιντεάκι πώς ένα τόσο παλιό τραγούδι, είναι τόσο σύγχρονο και πώς η ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα αποτελεί φόρο τιμής στη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, ο οποίος και το πρωτοτραγούδησε.

 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: